Vanuit Tecka rijden we naar San Carlos de Bariloche via Ruta 40, een legendarische weg die dwars door Argentinië loopt. De ’40’ beslaat vanaf de grens met Bolivia in het noorden tot Rio Gallegos in het zuiden een afstand van meer dan 5.000 kilometers en is daarmee één van de langste wegen ter wereld. Al in 1932 werd begonnen met de aanleg van de lange gravelweg, die sinds die tijd een cultstatus heeft bereikt en menig avonturier naar de onherbergzame delen van Argentinië heeft getrokken. De gravelweg wordt inmiddels in rap tempo geasfalteerd en op sommige stukken omgelegd om andere dorpen en steden met elkaar te verbinden. Met de verbeteringen aan de weg is een deel van het avontuur verdwenen, maar de route heeft zijn legendarische status nog niet verloren. Jaarlijks vertrekken vele motorrijders van huis met als enige doel de gehele Ruta 40 te rijden, het liefst de originele route. Lees meer (Read more)
Ja, ik wil de nieuwsbrief
Volg ons:
Welkom! Nieuw hier?
Route – 112.649 km…
Populair Fotoalbum
-
Meeste recente berichten
-
Jupiter’s Travellers
Berichten per land
Tags
AdamToAnywhere Africa Africa Twin Argentina Bolivia Botswana Burundi Chile CRF CRF250L Egypt Equator Ethiopia Honda Horizons Unlimited HOT-ROD Welding Hyperpro Italy Jupiter's Travellers Kenya Lake Turkana Libya Malawi Marokko Motorcycle Trip Motorreis Namibia Overlander Rayz RTW Rwanda Safari South Africa South America Sudan Transalp Travel True Adventure True size of Africa Tunisia Uganda Victoria Falls Wereldreis Zambia Zimbabwe© 2016












Peter en ik zijn niet getrouwd, maar als iemand er naar vraagt stel ik Peter voor als mijn ’husband’. Ten eerste omdat ’boyfriend’ of ’partner’ een beetje gek klinkt, maar vooral omdat het makkelijker is en ingewikkelde vragen voorkomt. Waar het in Nederland algemeen geaccepteerd is dat wij als ongetrouwd stel samen woonden en nu samen reizen, is dat in Afrika zeker niet het geval. Het komt regelmatig voor dat we op formulieren bij ’huwelijkse staat’ alleen maar kunnen kiezen tussen ’single’ of ’married’. Iets daar tussenin lijkt niet te bestaan. Om één hotelkamer te kunnen delen, vullen we bij de receptie in dat we getrouwd zijn. En ook op straat, als een iets te opdringerige Afrikaan met mij (zijn “blanke Europese vriendin”) op de foto wil, houdt ik mijn geringde vinger omhoog en wijs ik naar ’mijn man’. Hoewel we elkaar nooit officieel het ’ja-woord’ gaven, zijn we in Afrika dus voor de bühne getrouwd en genoten we -geheel in stijl- ook van een onverwachte huwelijksreis….
Om te weten hoeveel benzine, water en eten we moesten inslaan, hadden we verschillende verslagen gelezen van reizigers die de Turkana Route hadden gereden. Reisverslagen die in de eerste plaats vooral de avonturen beschrijven die onderweg waren beleefd. De informatie over de staat van de ’weg’ loog er niet om. Lange stukken met diep zand, eindeloos veel rivierbeddingen die moesten worden doorkruisd, paden met losse stenen en velden met scherpe lavastenen zo groot als voetballen. Bijkomende factor was het weer. Het kon ofwel enorm heet zijn, wat het rijden in deze toch al moeilijke omstandigheden nog zwaarder maakt, of veel regenen, wat de route op sommige stukken onbegaanbaar zou maken. Hoewel ook was beschreven hoe ongelofelijk prachtig de route zou zijn, was ik in Omorate vooral bezig met de uitdagingen die ons te wachten stonden.
Nadat we de piramides hebben bewonderd, rijden we naar het centrum van Karima waar we het hotel vinden dat ons was aangeraden door Volker en Mülle. Onze motoren kunnen we op de binnenplaats voor de hotelkamer parkeren. Na twee dagen wildkamperen is het heerlijk om even te douchen (zelfs als het een koude douche is) en op een gewoon toilet te zitten
De rest van de middag gebruiken we om wat aan het blog te werken, water te filteren en kleren te wassen. Pas als de zon weer onder is wagen we ons naar buiten om op het centrale plein van Karima in één van de lokale restaurantjes wat te eten. 





